Raczej nie istnieje praca magisterska, która nie zawierałaby cytatów, a więc fragmentów źródeł przytoczonych dosłownie. Treści cytatu nie wolno modyfikować ani w żaden sposób zmieniać, a każdą ingerencję należy oznaczyć.

Cytaty

Cytat oznacza dosłowne przytoczenie przez autora pracy fragmentu jakiegoś tekstu lub czyjejś wypowiedzi. Chroni on autora przed zarzutem o plagiat.

Nie należy cytować rzeczy, które są uważane w danej dyscyplinie za oczywiste i nie nadużywać stosowania cytatów. Może powstać zarzut tzw. „cytatologii”, czyli odtwórczego zlepiania ze sobą myśli różnych autorów.

Wyróżnienie

Cytat jest wyróżniany za pomocą wzięcia tekstu w cudzysłów (chociaż nie każdy cudzysłów oznacza cytat), np.

„Parsons nie twierdzi, że modele te przedstawiają jakieś realne, historyczne społeczeństwa; są raczej skrajnymi analitycznymi punktami na kontinuum, wzdłuż którego można uszeregować realnie istniejące społeczeństwa”.

Czasami używa się także kursywy. Należy jednak pamiętać, aby konsekwentnie stosować raz wybrany sposób oznaczenia cytatu, ponieważ w przeciwnym wypadku będzie to błąd.

Wyróżnienia w cytacie

Jeśli w cytowanym fragmencie tekstu występują wyróżnienia (kursywa, pogrubienie itp.), należy je stosować w taki sposób jak zaprezentowano to w oryginale, np.

„Czy traktować go ze względu na to jaki jest sam w sobie, czy raczej ze względu na co robi lub co może wypływać z jego działań?”

Cytat drugiego stopnia

Jeśli w cytowanym fragmencie tekstu występuje cudzysłów, należy go zamienić na cudzysłów drugiego stopnia, np.

„Zwykle takie zjawiska uważane są za <<iluzoryczne>> i nie honorowane przez żadną dziedzinę wiedzy”.

Opuszczanie fragmentu tekstu

Wielokropek ujęty w nawias kwadratowy lub okrągły (jeśli w tekście nie ma innych nawiasów) jest natomiast znakiem tego, że opuszczono fragment cytowanego tekstu lub zdanie zostało urwane przed jego zakończeniem. Ewentualnie pominięto początek zdania, gdy wielokropek jest przed nim, np.

„Najbardziej skrajną formą opozycji wobec Oświecenia stała się kontrrewolucyjna filozofia katolicka we Francji (…)”

„(…) są to subiektywne cele, którym towarzyszy zwykle (…) znajomość środków osiągania tych celów, czyli reguł postępowania”